De in Haarlem. Haar moeder leeft niet

De
titel Het oog van de engel heeft betrekking op het linkeroog van Elisabeth. Door
het gezwel achter haar linkeroog is die wat groter dan haar rechteroog. Tijdens
de voorstellingen, die ze samen met Doppet doet, speelt Elisabeth een engel die
apocalyptische verhalen verteld. Hierbij maakt ze gebruikt van haar zieke oog
om indruk te maken op het publiek.

 

Samenvatting

Best services for writing your paper according to Trustpilot

Premium Partner
From $18.00 per page
4,8 / 5
4,80
Writers Experience
4,80
Delivery
4,90
Support
4,70
Price
Recommended Service
From $13.90 per page
4,6 / 5
4,70
Writers Experience
4,70
Delivery
4,60
Support
4,60
Price
From $20.00 per page
4,5 / 5
4,80
Writers Experience
4,50
Delivery
4,40
Support
4,10
Price
* All Partners were chosen among 50+ writing services by our Customer Satisfaction Team

Doordat
dit boek in drie verschillende delen is verdeeld, is er sprake van een
meervoudige vertelsituatie. In het eerste deel is er een alwetende verteller,
in het tweede deel wordt het verhaal verteld door Elisabeth Lestevenon en in
het derde deel is Dieudonné Doppet de verteller.

Het
verhaal is twee jaar voor de Franse Revolutie begonnen, namelijk in 1787. Het
gaat over Elisabeth Lestevenon. Ze is dan nog maar 20 jaar oud. Ze woont samen
met haar vader en haar vijftienjarige zusje Maaike Lestevenon die doofstom is
in Haarlem. Haar moeder leeft niet meer. Elisabeth weet veel over wetenschap,
literatuur en filosofie. Dit komt doordat haar vader haar vaak ging voorlezen
waardoor ze allerlei verschillende dingen leerde. Doordat er een gezwel achter
haar linkeroog zit is die wat groter dan haar rechteroog. In die tijd was er
een strijd tussen de patriotten en de Oranjegezinden. Elisabeth’s vader had als
taak om pamfletten voor de patriotten te verspreiden. Maar naarmate de strijd
tussen de patriotten en Oranjegezinden gevaarlijker wordt, des te onveiliger
het wordt voor Elisabeth’s vader en zijn kinderen. Hij besluit dan ook om samen
met zijn dochters te vluchten naar zijn verre achterneef Maître Mounier de
Bresse die in Saint-Omar woont. Ze huren daar zijn koetshuis. Als Elisabeth’s
vader onverwachts overlijdt aan een hersenbloeding staat Elisabeth er samen met
haar zusje alleen voor. Ze besluit daarom om het werk van haar vader over te
nemen zodat ze de huur van de koetshuis kan blijven betalen. Maar omdat
Elisabeth een vrouw is gaat dit niet al te gemakkelijk en kan ze geen werk
vinden. Ze kan de huur  niet meer betalen
en moet samen met haar zusje de koetshuis verlaten. Uiteindelijk heeft ze een
deal kunnen maken met Mounier dat ze in de koetshuis mogen blijven wonen op
voorwaarde dat Elisabeth regelmatig met Mounier naar bed gaat. Tijdens de
jaarlijkse bijeenkomst die wordt gehouden door Mounier, ontmoeten Elisabeth en
Maaike de arts Dieudonné Doppet. Maaike doet mee aan een van zijn experimenten.
Ze wordt in trance gebracht en plotseling zegt ze iets waarvan Elisabeth en
Mounier heel erg schrikken. Mounier wordt hier heel boos om en als straf
moesten ze de koetshuis verlaten. Doppet stelt voor dat ze met hem mee gaan
zodat hij nog meer experimenten kan doen voor een publiek. Elisabeth vindt dit
goed en bij de volgende voorstelling doet Elisabeth alsof ze doofstom is. Dit
doet ze omdat ze Maaike probeert te beschermen. Vanaf de tweede experiment doet
Elisabeth zich voor als een engel die apocalyptische verhalen verteld.
Sindsdien ging het heel goed met de voorstellingen niet alleen omdat ze veel
wist over de bijbel maar ook omdat haar linkeroog veel indruk maakte op de
meeste mensen en doordat ze goed kon acteren. Ze besluiten om in Parijs verder
te gaan met hun voorstellingen. Maaike wordt naar een doveninstituut gebracht
en ondertussen krijgen Elisabeth en Doppet een relatie. Tijdens een opstand
tegen Reveillon komt Antoine Lebrun om het leven. Als gevolg van zijn dood
stoppen Elisabeth en Doppet met de voorstellingen en hebben ze geen contact
meer met elkaar. Elisabeth gaat bij Marie Cercueil wonen, een goede vriendin
van haar. Nadat het doveninstituut waar Maaike woont is gesloten komt ook zij
bij Marie Cercueil wonen. Ondertussen wordt het gezwel achter Elisabeth haar
oog steeds erger en begint ze er steeds meer last van te krijgen. Ze besluit om
Doppet weer op te zoeken door hem een brief te schrijven. In die brief vraagt
ze hem of hij haar zieke oog wilt opereren. Na de operatie voelt Elisabeth
helemaal geen pijn meer en een tijdje later overlijdt ze. Na de dood van
Elisabeth gaat Doppet terug naar de plek waar hij is opgegroeid.

 

 

Beschrijving van twee geraadpleegde
recensies

De eerste
recensie die ik heb geraadpleegd op Literom is geschreven door Jacob Moerman.
In zijn recensie vergelijkt hij het boek ‘Het oog van de engel’ met een ander
boek die ook door Nelleke Noordervliet is geschreven namelijk ‘Tine of De dalen
waar het leven woont’. Hij is van mening dat ze tijdens het schrijven van het
boek ‘Het oog van de engel’ meer gebruikt heeft gemaakt van haar fantasie en
zich minder bezig heeft gehouden met de realiteit en dat het boek daardoor veel
boeiender is geworden. Ook vindt hij dat door de verschillende
vertelperspectieven het verhaal spannender wordt. De tweede recensie die ik heb
geraadpleegd op Literom is geschreven door Tom van Deel. Hij is van mening dat
het boek twee verschillende kanten heeft namelijk een psychologische kant en
een politiek-filosofische kant. Hij vindt dat de relatie van Elisabeth en
Doppet de psychologische kant van het verhaal is en dat de levensbeschouwelijke
vragen in het boek de politiek-filosofische kant van het verhaal is. Verder
vindt hij dat de personages, vooral Elisabeth Letevenon, duidelijk zijn
beschreven doordat de scènes in het boek goed zijn uitgewerkt en doordat de
schrijfster, Nelleke Noordervliet, de juiste schrijfstijl heeft gebruikt
tijdens het schrijven van dit boek.   

 

 

 

Eindoordeel

Omdat
het best wel een dik boek is zat ik te twijfelen of ik dit boek wel moest nemen
maar nadat ik de achterkant had gelezen heb ik er uiteindelijk toch wel voor
gekozen. Op de achterkant van het boek staan namelijk allerlei korte stukjes
geciteerd uit verschillende recensies. In een van die recensies wordt het boek
beschreven als een thriller. Ik verwachtte daardoor dus ook dat het een
spannend boek zou worden. Dat was ook zeker  wel maar ik had er toch wel wat meer spanning
van verwacht doordat het boek werd beschreven als een thriller. Zoals ik al
eerder zei, is het boek verdeeld in drie verschillende delen waarbij elk deel
een eigen verteller heeft. Het prettige hiervan vind ik dat je de personages
hierdoor beter leert kennen doordat je leest hoe ze over bepaalde dingen denken
en wat hun gevoelens daarbij zijn. Tijdens het lezen vond ik het ook prettig
dat alles heel duidelijk werd beschreven. Hierdoor ga je het verhaal beter
begrijpen waardoor het leuker wordt om te lezen. Maar er was wel een moment
waar ik dit wat minder fijn vond, namelijk op het einde toen Doppet het linkeroog
van Elisabeth ging opereren. Omdat het best wel een oud boek is, kwam ik vaak
woorden tegen waarvan ik niet wist wat het betekende maar ondanks dat vond ik
het toch een leuk boek. Ik zou dit boek zeker aanraden aan mensen die houden
van spannende boeken.